Op zaterdag 9 december 2023 organiseerde de VZW Floracentrum opnieuw een kerstmarkt in en rond het Floracentrum waaraan verschillende verenigingen waaronder Samana Flora hebben deelgenomen. Niettegenstaande het gure weer was er een mooie opbrengst: er werd 5.650 € overgeschreven naar de ‘Warmste Week – Opgroeien zonder zorgen’.
Dank aan iedereen die dit initiatief gesteund heeft.
WAAROM ?
Een andere ramp in het Journaal … Ik werd toen weer op slag
zo moedeloos als het maar kan door alles wat ik zag.
Dat Nepalezen sterven door een aardbeving, dat schokt,
maar déze ruïne heeft de mens niet vechtend uitgelokt.
Elk nieuwsbericht hetzelfde beeld, een ingestort gebouw…
Een school ! een ziekenhuis ! Ik ril. Families zwaar in rouw.
Een aanval op een hulpkonvooi, een massa op de vlucht,
een moordraket en nóg en nóg, die bliksems in de lucht !…
Na Gaza nieuws uit andere hoek, een veel te lange strijd
in Oekraïne, het gevolg van trots, bedrog en nijd.
Oost-Congo heeft al zoveel jaar veel afschuw opgewekt.
Als oorlogswapen, schandelijk, de vrouw als een object…
Wij leerden over waarden, van de ouders, in de klas,
en ‘Nooit meer oorlog’ was een zin die ik als kind vaak las.
‘k Vroeg aan een vriend: “Voel jij je goed nu jij al 90 bent ?”
Hij toont zich optimistisch, sterk, maar … één feit dat niet went.
Hij ziet nog steeds, na 80 jaar, de blik van een soldaat,
die vóór zijn ogen werd geveld… één kogel … in zíjn straat !
Miljoenen kinderen zullen nu, bijna een eeuw nadien,
een veelvoud van dat beeld opslaan en steeds maar oorlog zien.
Straks is het Kerst, gaat iedereen weer over VREDE zingen.
Wat voelt dat kind in oorlogssfeer tussen de WREDE dingen ?
Mijn wens voor Kerstdag komt héél vroeg, ik richt die aan de Sint,
omdat ik vraag dat ieder kind toch HOOP in ’t schoentje vindt,
ook dat het nog wel schoentjes hééft, dat het niet wordt vergeten,
en dat het nog een wortel vindt om zélf te kunnen eten.
Voor Nieuwjaar zullen laffe leiders woorden wegen, wikken,
en hopen dat blauwvintonijn hun stem niet doet verstikken.
En wij ? Wij horen en wij zien. Wat kunnen wij veranderen ?
‘Gelukkig’ …, ’t blijft ver van ons bed, het is (nog) ‘bij de anderen’.
Een overgrootva troost zijn achterkleinkind en denkt weer:
WAAROM ? … WAAROM ? … WAAROM knalt iemand deze man nu neer ?
Mies Vergaelen
De ‘bloeimaand’ is er en wie ze in de tuin heeft staan, plukte meiklokjes om iemand een wens met een fijn geurtje te schenken. Het is een oude traditie, ooit overgewaaid uit Frankrijk. Onze (over)grootouders konden nog een wenskaartje schrijven ter gelegenheid van 1 mei om iemand geluk te wensen. Deze kaartjes zijn niet meer in de handel te vinden, nu kan men o.m. een Whatsapp-berichtje verzenden met een foto van de ‘muguetjes’ geplukt uit de grote Google-tuin. Die foto wordt door de ontvanger vluchtig bekeken en misschien krijgt men als antwoord een icoontje van een opgestoken duim of een gezichtje met twee hartjes in de ogen.
De meimaand roept bij mij herinneringen op aan vroeger. De zomerkledij die na Pasen uit de kast was gehaald, de meibedevaart naar Oostakker-Lourdes, onze Eerste en Plechtige Communie, het sobere schoolfeest, de liedjes die we zongen over de lente en over mei (zoals het liedje over alle vogels die een ei leggen en over de veldkapel waar ‘het wemelt van blonde kleinen’.) Nostalgie… hoe ouder we worden, hoe meer het ons overvalt. En hoe meer we beseffen dat wij het in onze kinderjaren in feite gemakkelijker hadden dan onze kleinkinderen nu. Bijna geen angstaanjagende mediaberichten, geen keuzestress, geen overdaadstress. De bedevaartsdag naar Oostakker was een uitstapje, bijna een reisje, dat eindigde met een limonade in de speeltuin in de buurt van de grot. De communiecadeautjes konden we op één hand tellen. De jaren stillekes ? Wat een schitterende herinneringen, misschien wel een ietsje bijgekleurd door de tijd. Sommige dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, krijgen nu één speciale dag in het jaar. Een buitenspeeldag, zoals onlangs, en een complimentendag. Als het vanzelfsprekend is dat kinderen buiten spelen en dat wij mensen die ons helpen een compliment geven, moet zoiets dan een bijzondere dag krijgen ? Of zet dat a.u.b. alle dagen op de kalender ! Wanneer het heel normaal is dat we onze slaapkamer verluchten, moet er dan een slaapkamerverluchtingsdag komen ? Zou ik de enige zijn met deze bedenking ? (Denk niet dat het belachelijke woord te lang is om op de Druivelaar gedrukt te worden, er is een antibioticabewustwordingsdag en dat woord kan wél op het scheurblaadje. !) Uiteraard zijn de vele positieve initiatieven voor bijzondere dagen toe te juichen: dag van de zorg, van de verpleging, dag van de brandweer, van de poetshulp enz. Het is echt nodig dat aan bepaalde mensen meer ‘dankuwel’ wordt gezegd.
Het mooiste feest van de maand mei is wellicht moederdag. Over moeders bestaan heel veel gedichten. Maar dit gedicht van Victor Alexis de la Montagne (1854-1915 / tekst naar Jean Richepin) zegt alles.
Een oudt liedeken
Tsag eens een cnape stervensgeern
een valsche, wreede boose deern.
Sei totten cnape: “Hael mi terstont
din moeders herte vor minen hont.
Hi ging en sloech sin moeder doot
en vluchtte mettet herte root.
Mer twyl hi loopt, stuict oppen steen,
en valt, – dat erme hert meteen.
Al botsen op de harde baen,
vingh plots dat hert te spreken aen,
Al weenen vinghet te spreken aen,
“Och, jonghe, hebs di seer gedaen ?”
DE ZON IN DE PLAS
Prettig, die regen,
rillerig genot.
Nu voel ik hoe zalig het later zal zijn
in warme beschutting.
Net zoals de dorst
het zoet gevoel geeft aan het drinken
en het lawaai
waarde geeft aan de stilte,
zo geeft de klamme kilte
mij de gloed van morgen.
Ik schuil niet of vlucht niet
voor striemend nat of grijze uren,
morgen schatert de zon in de plas.
Vanbinnen zal ik lachen
onder azuurlucht en slagroomwolkjes,
omdat nu een zware hemel
als een zwart dak boven de velden hangt.
In blauw zal ik mijn nieuwe dag schilderen,
want al mijn grijs is uitgeklad.
De regen voedt de bloem voor morgen.
Grijs en blauw zijn dingen en gedachten,
grijs en blauw, grauw en heerlijk hel.
Ogen kleuren de doodgewone dagen
en ik hou van de regen
om de zon in de plas.
Mies Vergaelen
Voor de kerst en ’23
warme wensen met een groet:
dat je alles kan gebruiken
wat er dagelijks toe doet.
Goede ogen om te kijken
naar de plant naast je tv
en een neus om op te snuiven,
knoflooksoep of crème brûlée,
vlotte vingers om te voelen
wat de juiste toetsen zijn
en een tong om te genieten
van het water bij de wijn,
goede oren om te spitsen
bij Camille of Menuhin
want zo hebben ’t komend jaartje
alle vijf die tuigen zin.
m.v.
Het bestuur van Samana Flora wenst iedereen Zalig Kerstmis. Wij hopen dat de ‘vrede op aarde’ waarover wij zingen, ook realiteit mag worden. Geniet van de warmte en de gezelligheid in familiekring.
De meest gehoorde maar toch écht gemeende wens voor het nieuwe jaar is: een goede gezondheid. Dat is niet bij iedereen vanzelfsprekend. Dus voor velen voegen wij daaraan toe: veel moed en doorzettingsvermogen. Het ga jullie goed in 2023 ! Wij blijven verbonden.
Ieder jaar overvalt weemoed ons in de herfstperiode, vooral rond Allerheiligen. Het graf of een herdenkingsplek bezoeken van wie men mist en er bloemen brengen, is een mooi ritueel, het werkt troostend. Mijn moeder zei meermaals: “Wanneer je op een kerkhof de doden herdenkt, denk er meteen bij: wat zou ik nu kunnen doen voor de levenden?” Wanneer ik voor het graf van mijn ouders sta, komen die woorden weer in mijn gedachten.
Hoe moeilijk moet het zijn voor ouderen in een WZC die weinig en meestal niet de mogelijkheid hebben de graven van hun geliefden nog te bezoeken. Zij treuren, herdenken én vergeten bij foto’s op hun vensterbank. Niet iedereen heeft kinderen die hun tradities verderzetten en ’tijden veranderen’. Ik prijs mij gelukkig met attente kinderen en kleinkinderen, maar wanneer ik een familielid bezoek in een WZC valt het me zwaar te horen dat daar mensen zijn die amper bezoek ontvangen. En wanneer ik daar een oude moeder-grootmoeder-overgrootmoeder met de ogen dicht zie wegzinken in haar zetel, in die ene plaats waar haar verdere leven zich zal afspelen, denk ik aan poëzie. Dichters kunnen raken. Als Allerheiligen-Allerzielengedicht:
Zo lang zij rustig leeft kunnen wij haar vergeten,
ze kost ons zorg noch geld, ze doet ons nimmer zeer;
tweemaal in ’t jaar, misschien, gaan wij nog bij haar eten
en lachen als ze zegt: Het is de laatste keer.
Maar één kort spoedbericht maakt ons opnieuw tot zonen,
wat ons gewichtig werd, valt plots en dwaas uiteen,
wij dachten in onze eeuw en in ons werk te wonen
tot wij beschaamd en leeg haar kleine huis betreên.
Ze heeft op ons gewacht. Tenzij ze is gestorven.
Daar ligt wie onze moeder was, het arm gezicht
waarin veel eenzaamheid berusting heeft gekorven
beschenen voor het laatst in reeds vervreemdend licht.
Dat wij voorgoed alleen zijn thans, dat alle bronnen
vervloeien in de tijd, bedroeft ons hart zo niet.
Maar dat onze overmoed zich nimmer heeft bezonnen
over haar eenzaamheid, dit wordt ons taaist verdriet.
De leerlingen van OV3 maken in de klas bij juf Natascha een vogelkastje. “Luister”, zegt zij duidelijk ,”je moet niet alleen kijken of het mooi is, maar je moet vooral denken: wie gaat er naartoe komen? Het is voor vogeltjes, dus het moet wat betreft materiaal en vorm aangepast zijn aan de vogeltjes.” De leerlingen doen hun best, ze maken met weinig en goedkoop materiaal gepaste kleine woningen voor de vogeltjes.
Vandaag luister ik naar het ochtendnieuws op de radio en ik kan mijn oren niet geloven. In mijn hoofd flitst spontaan een volkse kampioenenklinkende ‘ “t Is nie waar, hé !” Mijn Hollandse neef zou gezegd hebben: “Nou breekt mijn klomp !” maar ook dát klinkt nog veel te zacht. Wat slaat mij zo met verstomming? Het net gerestaureerde Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen heeft een probleem… strepen van donkere schoenen op de witte glanzende (duurzame !) vloer. Een reporter laat de directie aan het woord. En vooral dán gaan mijn oren tuiten: “Het is voor ons een leerproces.” Hoeveel jaar was het museum gesloten voor deze restauratie? Hoeveel miljoenen heeft het gekost? Zal ik op zoek gaan naar witte schoenen om binnenkort samen met de koningen het kind te gaan aanbidden in de Rubenszaal ?
Twee maand geleden ontmoette ik in Vlissingen een leuke knaap van 10 die graag met klompen naar school ging. Hij stapte vlot en fier op de Boulevard. Kom gerust eens naar Bokrijk, Bas, je zal er geen schade aanrichten.
Binnenkort zullen we met de leden van Samana samenzitten met kinderen van de lagere school, om gezelschapsspelletjes te spelen. Een spelletje ‘Mens, erger je niet’, daar ben ik aan toe. Volgende maand wil ik wel graag de vogelkastjes zien van de jongeren, waarvan in hun dossier staat dat ze verstandelijk minder presteren.
Eén ding weet ik zeker, de vogeltjes zullen tevreden zijn.
Na onze gezellige namiddag hielden we een ‘stemming’ over ‘het mooiste gedicht of tekst’. Hieronder de uitslag. Zoals beloofd ook de tekst van het winnende gedicht hieronder. Indien gewenst kun je het downloaden en afdrukken. Ook zijn uw reacties altijd welkom. Klik hiervoor op ‘Reacties’ bovenaan en schrijf uw mening…. Veel leesplezier !
Welk gedicht of tekst vond jij het
mooiste ?
Aantal stemmen:
2 ’t Eerste (G. Gezelle)
5 Mama (T. Hermans)
3 Aan mijn moeder (M. Darwish)
Moeder zijn… (Anne)
5 Moederken (G. Gezelle)
3 Dit is een brief… (Tjitske Jansen)
1 Sterke armen (Anoniem)
2 De akker (A. Van Wilderode)
6 In vaders grote zetel (G.T. Antheunis)
5 Vader en moeder (T. Hermans)
Na een gezellige paaskoffietafel met mooie zang, maakt bloemenliefhebster Gilberte met veel plezier een omwegje met de auto om in de Wautersdreef en de François Spaestraat even stil te staan bij ‘la vie en rose’. Een lust voor het oog, maar zoals alle mooie liedjes van korte duur. Het doet ons verlangen naar de komende Floraliën, die na twee jaar uitstel, eindelijk zullen plaatsvinden in de Floraliënhal van het Citadelpark. Van kleine tentoonstelling in 1809 in een zaaltje van 48 m2, is de Gentse bloemententoonstelling uitgegroeid tot een wereldvermaarde expo, dit jaar onder het motto ‘Mijn Paradijs, mijn wereldse tuin’.
Wat hebben de Floraliën te maken met Merelbeke Flora ? Heel veel, natuurlijk. In de 2de helft van de 19de eeuw was Gent dé bloemenstad bij uitstek en Gentse bloemisten zochten ruimte voor hun nieuwe serres rond Gent, ook in Merelbeke. Rond 1860 waren er in het Gentse ongeveer 200 bloemisterijen, met alles samen ongeveer 600 serres. De faam van de camelia ruimde plaats voor de superioriteit van de Gentse azalea indica. In die tijd had Jan van Geert 100 variëteiten azalea indica, 80 variëteiten potpioenen en 40 soorten camelia’s. Gentse bloemisten vielen vaak in de prijzen op internationale tentoonstellingen in het buitenland. Bekende bloemisten waren Louis Van Houtte en Adolf Papeleu, die van Gentbrugge een tuinbouwcentrum maakten. Later maakte Papeleu van Wetteren een centrum voor boomkwekerijen. In 1880 waren er ongeveer 3.000 werklieden tewerkgesteld in de bloemisterijen, die zich meer en meer op uitvoer concentreerden. Uitheemse planten en bloemen werden in Gent veredeld en dan geëxporteerd, o.m. naar Amerika. (De Gentse azalea indica versierde ook het paleis van de Russische tsaar…)
Het tuinbouwgebied omvatte Merelbeke, Melle, Lochristi, Sint-Amandsberg en Oostakker, maar alles viel onder de noemer: Gentse sierteelt. Vuylsteke kweekte een zeldzame orchidee. (Voor fanatici: de odontoglossum). Na WO I was er een crisisperiode in de tuinbouw, maar in 1929 verstuurde men opnieuw sierteeltproducten naar een 30-tal landen, voor een totale waarde van 122.120.314 frank. Het oorlogsgeweld van WO II vernielde het bloemistendorp Merelbeke en velen moesten van nul herbeginnen. In 1965 benaderde de export het miljard. Met de petroleumcrisis en de hoge brandstofprijzen kwamen er grote problemen en uiteraard kwam er ook meer en meer concurrentie. Maar de 36ste editie van de Gentse Floraliën bewijst dat onze sierteelt nog niet is afgeschreven.
WIE WAS FLORA ?
Flora was één van de mindere goden/godinnen van de Romeinse Oudheid, ze was populair. De mythe van Flora komt uit verhalen van vóór de Romeinse tijd. Flora is afgeleid van het latijnse woord ‘flos’, wat bloem betekent. De godin Flora had het vermogen om gewassen te doen groeien en sterker te maken. Daarom werd ze ook de godin van de vruchtbaarheid. Wanneer mensen Flora boos maakten, werden zij als slachtoffers naar de grot van de Fratres Avales gebracht. De grootste tegenstander van Flora was de Romeinse god Robigus, die gewassen vernietigde en van kleur beroofde. Er was dus steeds een strijd tussen Flora en Robigus, een soort gevecht tussen goed en kwaad. Voor Flora werd in Rome een tempel gebouwd, op aanraden van de sibille van Cumae (*) en er was een lange tijd een jaarlijks festival eind april, begin mei. Dit festival werd echter afgeschaft wegens ‘losbandig feesten’. Kunstenaars hebben Flora meestal afgebeeld met bloemen in het haar. De tweelingzus van Flora was Fauna, godin van de dieren.
( *) De sibille van Cumae staat, net als een andere sibille en twee profeten, afgebeeld op het Lam Gods van Van Eyck, bovenaan.
